Bjór súkkulaði og brjálaðir Belgar
 Ferðasaga og ábendingar 1. maí - 4 maí 2003

 


 Lagt úr vör
Kúltur sjokkið
 Eltingaleikurinn hefst
Bjórinn "borðaður"
 Brugghús dauðans
Verslunaræðið og nakta pissandi barnið
Himnaríki bjórbumbunnar
Vertu grís eða vertu ekki grís, það er spurningin
 Fullt af bjór, tveir Belgar og einn bíll!
 Blauta tuskan
 

Myndasafn - stutta útgáfan af ferðinni (kemur innan tíðar)


Lagt úr vör

 

Ferðin hófst eins og flestar aðrar ferðir út í hinn stóra heim með flugi til London Stansted þar sem við tók um 50 mín ferðalag með London express hraðlestinni inn í hjarta London.  Þar tóku á móti okkur hin kátu og lífsglöðu SigJó sem snæddu svo með okkur á Gili Gulu þar sem matur er serveraður á færibandi.  Til að gera langa sögu stutta (þar sem hér á að fjalla um Brussel) þá átum við á okkur gat, lestuðumst til SigJó og sváfum í 3 klst áður en við leigubíluðumst í klst til baka upp á London Stansted flugvöll.  Flugum svo þaðan kl 7:30 og upplifðum okkar stysta flug ever, en fluffurnar voru rétt komnar úr björgunarvestunum þegar aðflug hófst...ekki hægt að kvarta yfir því svo sem.
 

Kúltur sjokkið
 

Eins og heimsborgurum sæmir þá mættum við svo á Charleroi flugvöll í von um að finna þar hefðbundinn flugvöll líkt og oftast fylgir heimsborgum.  Þetta litla kríli var hins vegar svo lítið að Akureyringar mega bara vera stoltir með sitt.  Þarna rölti maður bara út úr vélinni og inn í lítinn kofa þar sem löng biðröð tók við.  Við vorum að bíða eftir að fá að sýna vegabréfin okkar.  Svo var bara að sækja farangurinn, sem taldi aðeins 2 pínulitlar handtöskur, og koma sér í rútuna til Brussel.  Sú ferð tók um 50 mín í gegnum gríðarlega fallega gróðursæla sveitina sem við reyndar gáfum lítinn gaum sökum þreytu og brakandi rútusæta.
Rútan tók okkur svo í gegnum úthverfi Brussels sem við fyrstu sýn virkar alls ekkert spennandi nema hvað að bjórskilti eru þar á hverju götuhorni.  Rútan stöðvaðist svo loks við lestastöðina Gare du Midi þar sem við tók brjáluð leit að neðanjarðarlestakerfinu eða Métro/Pré-Métro.  Við fundum loks lestirnar og tókst á endanum að kaupa miða en svo var allt stopp.  Einhvern vegin hefur Belgum alveg  tekist að klúðra jafn einföldum hlut og að gera þetta kerfi skiljanlegt, alstaðar sem maður kemur í stórborg í Evrópu þá er tiltölulega auðvelt að átta sig á leiðarkerfinu en hér í Brussel er ekki svo.  Maður er svo sem ekki nema einhverjar mínútur að koma sér inn í þetta en það er bara óþarflega flókið.  Við fundum svo loks réttan brautarpall og stilltum okkur þar upp og biðum eftir lestinni. Eftir pínu stund fóru að heyrast skruðningar í teinunum og ljóstýra birtist í fjarska...lestin var að koma.  Við tókum upp föggur okkar og gerðum okkur líklega til að stíga um borð þegar úr myrkum göngunum birtist þetta líka litla kríli sem aðeins voru tveir litlir vagnar og örlítið lengra en strætisvagn.  Dyrnar voru svo þröngar að maður rétt komst inn á hlið, þetta var líklega það sem kallast Pré-Métro eða neðanjarðarlestlingur eins og ég kýs að kalla það..
Með þessu kríli skriðum við upp norður eftir borginni uns við komum að Gare du Nord þar sem við fórum út. Við fundum fljótlega hótelið þökk sé einstakra korta hæfileika þess sem hér skrifar.  Frá Gare du Nord er aðeins um 1 mín rölt á hótelið Chao Chow Palace en á þessari stuttu leið rákumst við samt á óþægilega marga brúna lölla sem og hlandpolla og stundum mátti sjá heimamenn kasta vatni í næsta skúmaskoti (líkast til einhverjir Manneken pis tendesar). 

Chao Chow Palace stærir sig af 4 stjórnum og á þær líklega fyllilega skilið þar sem herbergin voru vel búin og rúmgóð og þjónusta vinaleg og góð og svo má ekki gleyma því að það er HÁRÞURRKARI í hverju herbergi.  Verðlagið er því í raun furðu lágt en fyrir 2 nætur með morgunmat borguðum við aðeins um 109 pund.  Staðsetningin er þó eitthvað að draga niður verðið því þótt þetta sé aðeins um 15 mín röskleg ganga niður á Grand Palace sem er eins konar gamli miðbær Brussels þá virðist sem við séum stödd í lágstéttar úthverfi.  Ásamt hland pollum og kúk er þarna mikið rusl og frekar skítugt um að litast.  Þó má sjá mikið um glæsilegar nýtísku hallir, sem líklega hýsa banka og stór fyrirtæki, inn á milli ljótra gamalla bygginga. 
 

Eltingaleikurinn hefst
 

Eftir stutt stopp á hótelinu og litla hvíld var haldið af stað út í vit ævintýranna, tíminn var jú naumur og bjórinn óteljandi.  Hvort sem menn eru á hóteli í Norður hluta borgarinnar eða ekki þá er tilvalið að rölta eða taka metró niður á Rogier torg en þar má finna upphaf helstu verslunargötu borgarinnar Rue Neuve sem er ekki ósvipuð Strikinu í Köben.  Tekið skal fram hér að allt er merkt bæði á frönsku og hollensku en það eru þau tungumál sem flestir tala í þessari fjölþjóðaborg.  Í pistli þessum nota ég aðeins frönsku nöfnin þar sem franskan er algengari en hollenskan þó litlu muni.  Vilji maður versla þá er þessi gata staðurinn en auk aragrúa af öllum helstu búðum Evrópu má þarna  finna tvær stórar verslunarmiðstöðvar, annað merkt sem city 2 á kortum,  fullar af búðum og veitingastöðum.   Verandi bjórtúristi þá er nú almenn fataverslun ekki ofarlega í huga en þó er upplagt að hefja ferðina á Rue Neuve því þar iðar allt af mannlífi og auk þess leiðir gatan mann svo beint niður á hið ægifagra Grand Palace eða Miklatorg.  Ekki fer þó mikið fyrir bjórnum á þessari götu en þó má finna þarna kaffihús sem bjóða upp á einhverja bjóra. 
Hægt er að rölta beint niður á Grand Palace og skella sér þar inn á eitt af mörgum kaffihúsum/börum við torgið og fá sér einn kaldan eða tvo. 

Við skötuhjú röltum hins vegar áleiðis eftir "strikinu" en tókum svo vinstri beygju eftir Wolvengracht götu og svo til hægri eftir Rue Montagne aus Herbes Potagéres uns við komum að La Mort Subite en sá staður er ómissandi heimsókn fyrir bjórtúrista, ja sem og aðra túrista ef út í það er farið.  Þessi sögufrægi staður, sem er líklega þekktasta kaffihús Brussel, er frekar einfaldur í sniðum, aðeins einn langur bar, hátt til lofts og langir háir speglar á veggjum.  Bjórlistinn er skrifaður á speglana en La Mort Subite býður upp á mikið úrval af belgísku gæða öli á góðu verði ásamt sína eigin framleiðslu hina ómótstæðilegu Mort Subite bjóra (brugghúsið De Keersmaeker er staðsett NV af Brussel).  Fyrir litlar bjórbumbur eins og mig þá var þvílík geðshræring að koma þarna inn, á hverju borði sátu menn og drukku alls konar bjór úr þessum fallegu og spennandi glösum sem Belgía er svo fræg fyrir.  Hver einasti bjór var girnilegri en sá á borðinu á undan og við áttum erfitt með að hemja okkur um að grípa ekki næsta glas og taka sopa.  Gott er að fara bara hægt af stað í svona ferð þannig að ekki fari illa, ótímabær ölvun er ekki það sem maður vill á svona stað.  Ég mæli fastlega með því að menn fái sér fyrst eitthvað af léttari ölum Belgíu eða jafnvel lager bara svona til að koma sér af stað, ávaxtabjór er t.d. tilvalin byrjun eða ískaldur Gueuze.  Okkur fannst samt sem áður ekki tími vera fyrir of mikið lagersull enda er það ölið en ekki lagerinn sem Belgar eru svo frægir fyrir (þó svo að lager þeirra sé líka góður).  Við skelltum okkur á hinn forna og ferska Gueuze, Mort Subite Faro (4%) handa mér en Framboise handa frúnni.  Við hreinlega stóðum á öndinni eftir fyrsta sopann, svo góður var þessi bjór.  La Mort Subite þýðir á frönsku skyndilegur dauði en staðurinn dregur nafn sitt af spili sem mikið var spilað þarna á árum áður og á ekkert skylt við afleiðingar af drykkju bjór þeirra. Ég mæli hér með Faro, Kriek og Gueuze.

 

Eftir tvo til þrjá bjóra á La Mort Subite er um að gera að tölta af stað, okkur fannst þó freystandi að vera þarna áfram í svona 3 - 4 bjóra til viðbótar en það hefði bara endað með skelfingu.  Skammt frá Mort Subite er að finna Galeries Royales St Hubert bogagöngin en þau liggja nánast beint niður á Grand Place.  Þvert á bogagöngin liggur svo Rue des Bouches sem er afar "kósí" lítil þröng gata þar sem þéttraðaðir veitingastaðir berjast um gestina.  Tilvalið að borða í þessari götu.  
 

Eftir pínu rölt frá Mort Subite var ekki laust við að þetta litla föruneyti okkar fór að finna fyrir hungri sem og aðeins of mikilli vímu.  Bjórinn var greinilega farinn að segja til sín enda drukkinn á frekar tóman maga.  Við bremsuðum okkur því aðeins af og fengum okkur í gogg.  Langlokur, kók og vatn með slatta af súkkulaði í eftirrétt en þess má geta að súkkulaðið er Belgum álíka kært og bjórinn.  Það má því finna litlar búðir á hverju götuhorni drekkhlaðnar af öllu því súkkulaði sem hægt er að ímynda sér. Mmmmmmmmmmmmmm. 
Efir áfyllingu röltum við svo loks inn á hið ægifagra og stórkostlega Miklatorg eða Grand Place.  Torg þetta er með fallegri torgum sem ég hef séð og er reyndar talið það fallegasta og glæsilegasta í Evrópu þótt víðar væri leitað.  Glæsilegar byggingar í Gotneskum stíl umkringja allt torgið ásamt fullt af litlum kaffihúsum og veitingastöðum.  Þarna er sko hægt að setjast niður, drekka bjór og fylgjast með mannlífinu í góðum fíling.

 

Eftir þessa mikilfenglegu sjón var kominn tími á næsta bjór.  Við hefðum svo sem getað valið okkur eitt af mörgum kaffihúsum/börum á sjálfu torginu en út frá torginu liggja einnig margar litlar götur þar sem finna má nokkra af merkustu börum Brussels.  Einn slíkur er hinn gullfallegi og bjarti Le Cirio sem er aðeins steinsnar frá Grand Place og stendur við kauphöllina á Rue de la Bourse. Cirio er bjart og gullfallegt kaffihús þar sem hátt er til lofts og stórir speglar prýða veggi.  Þar sem ekki eru speglar hanga ýmsir skrautmunir á borð við brúður og myndir.  Veggirnir eru svo allir málaðir í litlum krúsidúllum.   Hér er gott að setjast niður og fá sér einn kaldan.  Þegar hér var komið sögu var liðið á daginn og tími til að færa sig í stóru kallana.  Bjórlistinn er alls ekki langur á Le Cirio en hefur samt að geyma nokkra af bestu bjórum Belgíu.  Prófið t.d. hinn ómótstæðilega Karmeliet eða einn af munkabjórunum  6 (Trappist).

 

Bjórinn "borðaður"
 

Í huga flestra er bjór eitthvað sem maður drekkur til að finna á sér eða hafa það huggulegt á síðkvöldi, færri vita hins vegar að bjór er þetta líka fína hráefni til að elda úr.  Til er aragrúi af réttum/uppskriftum sem byggir á ýmsum bjór.   Bjórinn er þá notaður til að bragðbæta sósur líkt og vín, í marineringu eða búið er til úr honum krap (sorbet) eða ís svo eitthvað sé nefnt.  Sannar bjórbumbur sem og hefðbundnir sælkerar verða einfaldlega að prófa svona rétti.  Fyrir slíkt athæfi þá er það In 'T Spinnekopke eða litla köngulóin en tilvalið er að setjast þar niður í lok dags og njóta góðrar kvöldstundar í skemmtilegu umhverfi.  In 'T Spinnekopke sem á sögu sína að rekja allt aftur til 1762 er huggulegur frekar dimmur staður sem skiptist í nokkur herbergi.    Á matseðlinum er mjög gott úrval af bjór sem og margir girnilegir réttir.  Þarna er einnig að finna nokkra rétti sem matreiddir eru úr bjór ýmis konar.  Staðsetningin er við Place du jardin aux Fleurs sem er í um 7 mín rölti frá Grand Place.  Okkur tókst þó að eyða hátt í klst að finna staðinn en að hluta til má útskýra það með lélegu korti og svo að götunöfn eru bæði á frönsku og hollensku sem getur verið ansi ruglandi.  Þetta tókst þó á endanum og kl að verða 22:30 vorum við sest við borð með Hapkin og Karmeliet bjór og biðum eftirvæntingarfull eftir matnum. Hér fær maður sér bjór með matnum og auðvitað er tilvalið að láta þjóninn mæla með því sem best passar við hverju sinni.  Við mælum eindregið með svíninu eða Filet Pur de Porc "Carolus" og svo Sorbet - à la Kriek  í eftirrétt sem er þvílíkt ferskt.  Eftir að hafa troðið mallakút út af þessum kræsingum fórum við heim á hótel og rákum smiðshöggið á þennan fína dag með einum ferskum Belle-Vue kriek fyrir háttinn ásamt alkazeltser aaaaaaaahh.
 

 

Brugghús dauðans
 

Morguninn 3.maí var tekinn snemma með alkazeltser og svo fylgdi morgunmatur í boði hússins í kjölfarið.  Eftirvæntingin var mikil því förinni var heitið í hið ævaforna og virta brugghús Brasserie Cantillon  sem er um 100 ára og notar græjur allt frá 19. öld. Í dag er Cantillon, sem framleiðir um 900 hectolítra á ári, eina brugghúsið í Brussel sem notast við hinar gömlu hefðir við bruggunina.  Brugghúsið er fæðingarstaður hinna dularfullu lambic og gueuze bjóra sem Belgar eru hvað frægastir fyrir.  Brugghúsið er í um 5 mín lestarferð frá Grand Place og stendur við Rue Gheudu Straat.  Að utan virkar þetta bara vera venjuleg geymsla eða bílskúr en þegar inn er komið tekur á móti manni ekta gamaldags stemning og í loftinu má finna súran mysukeim sem einkennir gueuze og einnig ilm af eikartunnum og pínu fúkkalykt.  Brugghúsið er nú safn sem þó er einnig alvöru lifandi og virkt brugghús. 
Vinaleg kona tók á móti okkur og tók við aurum frá okkur og lét okkur fá litla bók.  Síðan tók við ferð um brugghúsið með bæklinginn sem leiðbeinanda.  Þar sem hér er nær eingöngu stunduð lambic bruggun sem ólíkt hefðbundinni bruggun fer fram fyrir opnum tjöldum þá er allt voðalega frumstætt og náttúrulegt ef svo má að orði komast.  Hér er það örveruflóran úr andrúmsloftinu sem er látin gerja bjórinn en það þýðir að bjórlögurinn liggur fyrir hunda og katta fótum þó svo að það séu nú aðallega  flugur og önnur skordýr sem sækjast í bjórinn.  Á svona stað er ekki notast við skordýraeitur til að hindra að skordýrin drekki bjórinn heldur náttúrulegan óvin þeirra köngulóna.  Hér er því allt á kafi í köngulóarvefjum fullum af ólánsömum skordýrum sem ætluðu sér aðeins að lyfta sér upp á góðum degi eins og við mannfólkið gerum svo iðulega.

 

Skoðunarferðinni lauk svo þar sem við byrjuðum þar sem okkur var boðið að smakka 100% Gueuze annars vegar og svo Kriek hins vegar, en kriek er byggður á gueuze.  Bjór þessi er mjög spes og á sér enga hliðstæðu í heiminum nema þá kannski freyðivín.  Þetta er þurr bjór og afar spriklandi og humlar og malt eru algjörlega fjarverandi.  Súr sítrónu, mysu eða ostakeimur í bakgrunni og svo má greina þá ávexti sem notaðir eru eins og kirsuber í Kriek og hindber í Framboise.  Flest önnur brugghús sem brugga lambic eða gueuze fara ekki eftir gömlu hefðunum og bragðbæta og sæta bjórinn sinn og jafnvel dæla gosi á flöskurnar.  Því miður er lambic nafnið ekki verndað og því er ekki hægt að sjá hvort maður er að drekka alvöru lambic eða "gervi" lambic nútímans.   Vilji maður vera öruggur þá er það þessi frá Cantillon.  Frúin á "heimilinu" hafði greinilega mjög gaman af áhuga mínum á framleiðslu þeirra og hún bæði gaf mér fleiri tegundir til að smakka og svo fékk ég alla miða sem þeir nota á flöskur sínar til að líma í bjórbókina mína.  Ekki spillti svo fyrir áhugi hennar á Íslandi en við komum auðvitað góðri landkynningu að og ættum í raun að fá styrk frá einhverri ferðaskrifstofunni.  Eftir þessa ómetanlegu lífsreynslu kvöddum við og töltum út.

 

 

Verslunaræðið og nakta pissandi barnið

 

Þegar konan er með í för, sem í sjálfu sér er ekkert nema æðislegt, þá vill oft verða svo að verslunareðli kvenmannsins  fer að segja til sín.  Þegar leið á daginn var Sigrún var farin að ókyrrast og vildi fá að versla í bara einni búð - ATH hér er verslun notað yfir fatakaup sem á ekkert skylt við kaup á bjór, glösum eða öðrum varningi tengt bjórbröltinu.  Þar sem ég er jú talinn sanngjarn maður veitti ég frúnni leyfi til að versla.  Við undirbjuggum okkur þó vel og skelltum okkur inn á hinn glæsilega Falstaff sem er rétt við Grand Place og hinu megin við kauphöllina miðað við Le Cirio.  Þetta er rúmgóður staður í nokkrum einingum eða litlum sölum og innréttaður í art deco stíl og svo steind gler og speglar á veggjum. Bjórúrvalið er lítið (miðað við Belgíu) en einn traustur Westmalle Tripel gerir mann kláran í verslunarslaginn næstu klst eða svo. 
Verslunargatan Rue Neuve er fín til síns brúks en fyrir bjórbumbur er þetta agalegur staður, það eru engar krár á þessari götu og þau fáu kaffihús sem finna má þarna servera nánast engan bjór.  Nóg er þó af súkkulaði og djúsí vöfflum á þessari leið og því var öllu vel komið fyrir í litlum mallakút á meðan frúin fór búð úr búð í trylltri leit sinni af flíkum. Ég er ekki að kvarta neitt hér en eftir um tveggja klst verslunarleiðangur fór að hellast yfir mig angist...það var bara svo langt síðan síðasti bjór var smakkaður. Verslun lauk þó fljótlega og ég endaði meira að segja með tvo svakalega flotta nýja boli!

Næsti staður var svo eitt af helstu táknum Brussel, líkt og Eiffel turninn í París og Frelsisstyttan í New York  þá er Manneken Pis tákn um lífsandann og frelsi Brussels.  Ekki er þetta þó eins stórt og glæsilegt  mannvirki og hin fyrrtöldu en afar frægur er þessi stráklingur engu að síður og hefur lent í ýmsu síðan hann var steyptur úr bronsi 1619.  Flestir kannast við þennan strák sem venjulega er kviknakinn og heldur um pínulítið manntákn sitt og mígur ofan í poll eða litla laug.  Margir bjórframleiðendur hafa svo notað Manneken Pis til skreytingar á merkimiðum sínum.  Við sérstök tækifæri þá er Manneken Pis klæddur í föt og þá á hann að pissa bjór í stað vatns.  Við Sigrún vorum greinilega heppin því þegar við fundum strák þá var hann í þessum líka gay appelsínugula Humphrey Borgard plast frakka og með hatt í sama dúr. Ekki vitum við þó hvert tilefnið var að þessu sinni en það gæti tengst heljarmikilli homma og lesbíu göngu í borginni sama dag, en okkur til mikillar óánægju pissaði Manninn bara vatni en engum bjór.


Þegar menn hafa fengið nóg af þessum pissandi dreng sem mér finnst nú helst einkennandi fyrir hina símígandi Belga þá er tilvalið að kíkja við á Poechenellkelder eða Brúðukjallarann sem stendur beint á móti Mannanum og tælir mann til sín.  Hér erum við að tala um dimman og kósí, frekar innreyktan pöbb sem hlaðinn er brúðum um alla veggi sem og dóti sem endurspeglar sögu og menningu Brussels. Manneken Pis leikur einnig stórt hlutverk á þessum stað eins og gefur að skilja.  Þetta er lítill staður og er í raun ekki kjallari heldur gengur maður upp litlar tröppur og bjórúrvalið er mjög gott hér. Á kvöldin eru leikin sígild klassísk verk frá Bandaríkjunum sem skapar fína kvöld stemningu en á daginn er það bara kliðurinn í fjöldanum sem ómar í eyrum.  Við prófuðum hér ávaxta lambic frá Lindermans ef ég man rétt, Sigrún fékk sér frambiose og ég Cassis Lindermans sem er brómberjabjór og afar mikið nammi.  Fínir konudrykkir hér á ferð.


 

Himnaríki bjórbumbunnar

 

Afganginn af deginum eyddum við á rölti um Sablon torg eða Grand Sablon en þar er að finna fullt af fínum antík búðum og frekar dýrum kaffihúsum og súkkulaðibúllum.  Þetta er svona snobb torg ef svo má orða það og ríka fólkið hefur gaman af því að spóka sig þar um.  Þegar klukkan fór að nálgast 6 þá tókum við stefnuna á Rue des Marché aus Herbes Grasmarket (næsta gata við Grand Place) þar sem sá sem hér skrifar átti stefnumót við lítinn sælureit.  Reitur þessi heitir La Bier Tempel en það er búð sem selur allt sem tengist bjór og enn fremur gríðarlegt nánast ógnvænlegt magn af bjór og glösum.  Hér getur maður bara staðið tímum saman og dáðst af fegurðinni.  Sem betur fer var Sigrún með í för því ég gat engan vegin valið hvað ég átti að kaupa heldur gekk maður bara um og kom við hverja flösku og strauk hverju glasi.  Það er að segja þar til Sigrún ræskti sig og benti mér á að nú væri nóg komið.  Ég verslaði einhvern slatta af glösum sem og 11 bjóra til að taka með mér heim á klakann.

Skjálfandi og sveittur yfirgaf ég svo þennan sælureit og fann strax fyrir söknuði. Fljótlega fór svo að læðast að mér sá grunur að ég hefði valið ranga bjóra eða glös og mér leið eins og ég væri á kjörstað og hefði óvart kosið xD. Úrvalið var svo mikið þarna að nánast ómögulegt var að ákveða sig, þetta var allt svo lygilegt. Sigrún sannfærði mig hins vegar um að þetta hefði verið snilldar val hjá mér og minnti mig svo á að ég hafi meira að segja fengið slatta af glasamottum frítt með.

 

Ég tók fljótlega gleðina á ný og við ákváðum að skella okkur á Grand Palace og setjast þar inn á La Chaloupe D'or og fá okkur einn svellkaldan Þetta er svona eins og mörg önnur kaffihús hér í borg, hlýleg og falleg og ekki nóg með það heldur er hér logandi arineldur að auki. Hér er hægt að kaupa ýmsa smárétti sem og stærri diska og að sjálfsögðu er boðið upp á bjór að einhverju marki. Með hverjum bjór sem maður pantar sér hér í Brussel þá fylgir alltaf með lítil skál með salthnetum eða litlum kringlum og stundum fær maður litla ostakubba ef maður er heppinn. Hér er tilvalið að fá sér bjór þann sem á sér hvað furðulegasta glas allra bjóra eða Kwak. Kwakinn á sér sína sögu og nafnið líka en ég nenni ekki að fara út í það hér og nú nema þá að sumir vilja meina að nafnið sé til komið vegna þess að bjórinn tali við mann. Já ef maður þambar þennan andskota á víst að heyrast “kwak” í restina annars er það nú þannig að flestir bjórar fara að tala við mann sé drukkið nógu mikið af þeim. Við pöntuðum okkur sinn hvorn Kwakinn og smárétti með, ég mæli sérstaklega með ostabakkanum sem kemur með súrum perlulauk, pínulitlum súrum dverggúrkum, salami og svo rótsterku Dijon sinnepi sem virkilega tekur í en er fínt með bjórnum. Þjónninn kom svo eftir skamma stund og hellti rösklega í glösin með mikilli natni og einbeitingu, en hér er alltaf hellt í glösin fyrir mann eftir öllum settum reglum. Oft er hellt svo skarpt (það á að gera það þannig í sumum tilvikum) að froðan flæðir upp fyrir glasið og þá er hætt við að eðlið taki völdin og maður reyni að súpa froðuna áður en hún fer út um allt. Það er hins vegar óðs manns æði og þykir afar óvinsælt og menn geta hreinlega átt það á hættu að vera húðstrýktir eða rassskelltir á bera bossa. Ég slapp þó við skrekkinn því þjónninn “minn” lét sér nægja að fnæsa bara léttilega, hann tók svo tuskuna og þurrkaði glasið og borðmottuna og fór. Það er afar skemmtilegt að drekka úr Kwak glasinu og reyndar enn skemmtilegra að reyna að fá hann til að tala við sig. Það er þó vitavonlaust að þamba þennan gaur svo vel sé, en ég reyndi það þó, nágrönnum okkar á næsta borði til mikillar skemmtunar. Bjórinn fór auðvitað að miklu leiti aðrar leiðir en í munninn og kellingarnar á næsta borði skríktu og hlógu að þessum skrítna uppátækjasama ferðamanni. Þess má svo geta að Kwakinn sagði ekki orð.
Við enduðum þessa bæjarferð með einum ísköldum Jupiler í lokinn og svo skunduðum við heim með afrakstur dagsins

 

Vertu grís eða vertu ekki grís, það er spurningin

 

Seinna kvöldið fórum við hefðbundnu leiðina og borðuðum nokkuð venjulegan mat.  Ætlunin var að fara á veitingastaðinn Bleu de toi sem rómaður er fyrir matinn og rómantískt umhverfi.  Verði er líka stillt í hóf.  Hins vegar þarf að bóka þetta með fyrirvara eins og við rákum okkur á "the hard way" en við fundum samt bara annan stað í sömu götu sem við getum alveg mælt með.  Sá staður heitir Vert de Gris sem gæti þýtt "vertu grísinn" sem líklega er ábending á góðan mat (smbr éttu eins og svín).  Reyndar kunnu þjónar þar litla ensku og allt var skráð á frönsku eða hollensku í matseðlinum.  Við pöntuðum því nánast blindandi en enduðum þó með þetta fína lambakjöt og svo nauta entrecote.  Drukkum svo rautt með til að hvíla bjórinn aðeins og fengum svo þetta fína súkkulaði moose í tveim litum í eftirrétt.  Vorum samt að panta allt annan eftirrétt, héldum við,  en enduðum með þennan sem var samt þvílíkt góður.  Vel sátt við þetta bara.

 

 

Fullt af bjór, tveir Belgar og einn bíll!

 

Eftir að hafa étið eins og geltir á Vert de Gris var stefnan tekin á brúðukjallarann við Manneken Pis.  Hér var góð stemning og mikið um að vera en á nánast öllum borðum sat fólk og sötraði bjór og át snakk eða aðra smárétti með og klassísk gömul amerísk lög ómuðu í bakgrunni.  Þar sem þetta var síðasta kvöldið okkar þá var ákveðið að taka dálitla rispu í smökkun.  Smökkunin fór fram á hefðbundin hátt með myndatökum og videoupptökum og tilheyrandi skrifum.  Bjórinn var auðvitað himneskur og svo var svo skemmtilegt að með hverjum bjór var eins og maður hresstist allur við.  Bjórinn varð líka betri og betri eftir sem leið á kvöldið en skriftin versnaði hins vegar einhverra hluta vegna.  Fljótlega tókum við svo eftir því að tveir Belgar sem höfðu setið og sötrað alls konar bjór á næsta borði voru farnir að fylgjast spenntir með athæfi okkar og við og við ráku þeir upp hlátur og höfðu augljóslega gaman af.  Reyndur smakkari sem ég er þá lét ég svona athygli ekkert á mig fá heldur hélt ég ótrauður áfram.  Það kom þó að því að rótsterkur Cuve de Troll varð bjórinn sem fyllti bumbuna og við urðum frá að hverfa.  Á leið út dró ég mig á tal við Belgana fjörugu og útskýrði í stuttu máli hvernig í pott væri búið og þeir tóku því vel.  Endaði þetta með því að við spjölluðum heillengi við þessa lífsglöðu menn um heima og geima allt frá Bjoork okkar Gudmunds og upp í háleitar hugmyndir um hvernig væri hægt að skapa frið á jörð með rétta bjórnum.  Endaði þetta svo með því að þeir óku okkur heim á hótelið og virtust bara ekki eiga í neinum vanda með að stjórna ökutækinu.  Þetta er víst eitthvað sem Belgar gera eftir jammið enda eru þeir nánast ónæmir fyrir alkóhólinu og ég mæli mönnum frá því að reyna drekka svona kvikindi undir borð.  Við kvöddum þá félaga Pierre og Alex en þó ekki fyrr en mér hafði tekist að fá þá til að lofa að líta við á síðuna mína og skrifa inn bjórdóm.
Kvöldið var svo innsiglað með ísköldu vatni og freyðandi alkazeltser.
 
 

Blauta tuskan

 

Sunnudagsmorgun var eins og blaut tuska í smettið og maður áttaði sig allt í einu á að þessu ævintýri var senn að ljúka.  Enn var svo margt eftir að gera, eitthvað rétt innan við 500 bjórar eftir að smakka svo dæmi sé tekið.  Við flýttum okkur að pakka öllu draslinu og drifum okkur svo í bæinn.  Sólin skein nú í heiði líkt og aldrei fyrr og líklega náði hitinn 25 gráðum þegar heitast var.  Hausverkur fór að gera vart við sig en hann var fljótt kveðinn niður með íííííísköldum og svalandi Belle-Vue Kirek á Gran Palace, þvílíkur afréttari!   Eftir fínan morgunverð og smá sólbað komum við enn einu sinni við í La Bier Tempel til að gera síðustu innkaupin.  Nokkrir súkkulaðimolar voru svo borðaðir og svo drifum við okkur af stað heim.  Sú ferð er svo sem ekkert merkileg og ætla ég ekki að fara nánar út í hana.  Síðasti bjór ferðarinnar var svo teygaður á Charleroi flugvelli og var það hinn eiturspræki St Feuillien hjá mér en Mort Subite Gueuze hjá frúnni.  Ferðin gekk svo bara vel og við komumst heil heim.